mens en lijden

Hoe ga je om met lijden bij jezelf en bij andere die er mee te maken hebben?

Wanneer mensen sterven zijn ze toch niet helemaal dood, ze blijven bestaan in jouw gedachten.
Wanneer ik mensen zie lijden van hun verdriet, dan voel ik met hen mee.
Dan voel ik dat verdriet ook. Die pijn die die mensen dan voelen, die is onbeschrijfbaar.


Ik heb eens een neef verloren bij een auto ongeluk, en dat voelde eigenlijk heel raar.
Ik had niet veel contact met hem, en zag hem bijna nooit, maar het idee alleen dat hij weg was, dat ik hem nooit meer zou tegenkomen op straat was raar, eng..
Hij was nog zo jong, en toch was zijn leven dan voorbij.
Waarom? Waarom sterven mensen?
Hij had toch niets misdaan? Hij leefde zelfs zonder zijn ouders..
Hij werkte voor zijn toekomst, probeerde oplossingen te vinden voor al zijn problemen, en dan gebeurt dit.
Waarom? Ik denk dat iedereen zich dit afvraagt wanneer hij iemand kwijtraakt.
Hoe moet je dan omgaan met al die pijn, al die vragen in je hoofd?
Je wilt dat het stopt, je denkt dat alles een nachtmerrie is die niet wil stoppen.
Maar elke dag verliezen mensen iemand die ze lief hebben.
En dan is er die vraag, is er leven na de dood?
Dat weten wij niet, dat kunnen wij ook niet weten. Wij leven, en de mensen die dood zijn kunnen het zeker niet meer vertellen aan ons.

Is er leven na de dood?

Het is toch een rare vraag om aan jezelf te stellen.
Niemand van ons weet wat er met ons gebeurt wanneer wij doodgaan.
Is het dan allemaal afgelopen? Je bent dood, en dat is het?
Het is raar om dat te geloven..
Maar aan de andere kant is het ook raar om te zeggen dat we verder leven, waarom zeg je dan dat je dood bent?
Wanneer er iemand doodgaat, dan blijft hij bij ons door al de herinneringen van hem/haar.
Het is moeilijk om te accepteren dat iemand weg is, en dat hij nooit meer terugkomt.
Dat kan toch niet? Of wel?
Soms denk ik dan dat na zoveel jaar, opnieuw iemand zal geboren worden die lijkt op mij.
Die mijn naam draagt, alles hetzelfde, alleen ben ik het niet, het is iemand anders.
Maar het is zo raar, ik weet dat niet met zekerheid.
Als het over de dood gaat, weet niemand dat.
Ik vraag mij vaak af, waarom gaan wij dood?
We kunnen wel niet blijven leven, dat zou ook een beetje raar zijn..
Maar, al die goede mensen die vroeg gestorven zijn, onschuldige kinderen..
En het gebeurt dat slechte mensen, die veel kwaad aanrichten heel lang leven.
Waarom?
Ik zou graag weten hoe dat beslist wordt?
Ik vind dat oneerlijk.
Maar natuurlijk is het niet aan mij om daarover te oordelen.


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
We hebben de opdracht gekregen om een keuze te maken uit een paar filmpjes, en ik heb gekozen voor deze:

Le gamin au vélo
http://www.youtube.com/watch?v=kW8LiFd4btU

Deze film gaat over een jongen ( Cyril),die achtergelaten is door zijn papa. Waar de mama is, is niet duidelijk.
De jongen woont in een tehuis. Zijn papa had gezegd dat hij daar maar een maand zou zijn, maar wanneer hij achter een maand niet achter hem komt, gaat de jongen zelf op zoek.
Hij ontmoet een vrouw, Samantha, die een kapsalon heeft in de wijk waar hij met zijn papa woonde.
Zij helpt Cyril om zijn papa te vinden, maar als ze hem uiteindelijk vinden, blijkt alles niet zo simpel te zijn. De papa zegt tegen Samantha dat hij zijn zoon niet wil zien, hij wil opnieuw beginnen met een andere vrouw en kan en wil daarom zijn zoon niet meer zien. Cyril heeft het daarmee heel erg moeilijk, en heeft hulp nodig van Samantha om met zijn verdriet te kunnen omgaan.
Samantha zorgt voor Cyril en behandelt hem als haar eigen zoon.
Cyril komt de verkeerde jongens tegen, en doet dingen die hij niet mag doen.
Hij maakt veel fouten..

Maar het is niet allemaal de schuld van de jongen.
Hij wou zijn papa hebben, die voor hem zou zorgen, hem het leven leren kennen, de goede en de slechte dingen laten zien, maar dat is niet gebeurt.
Cyril heeft veel woede in zich, maar door de liefde die hij krijgt van Samantha, leert hij met zijn woede om te gaan.

Door Samantha had de jongen het gevoel dat hij wel voor iemand iets betekende, ook al kreeg hij die liefde niet van zijn mama of papa, ze gaf hem toch heel veel.